Wind – keuzestress

Met de aankomende gemeenteraadsverkiezingen slaat de stress bij mij toe: keuzestress. Ik ben geen voorstander van windturbines. Zeker nu steeds meer duidelijk wordt wat de effecten op de gezondheid kunnen zijn. Ja, gedegen onderzoek is van groot belang, voordat er verdere stappen genomen kunnen worden. Het zou de overheid sieren om het voorzorgsbeginsel zorgvuldig toe te passen: bezint eer gij begint!

De informatie avond van 25 februari jl. in de Hoendrik maakte mij nog meer duidelijk dat ik voorlopig niet van standpunt ga veranderen. Ik kies nee, ben tegen windturbines. Mijn zoektocht naar een partij die mij daarbij kan vertegenwoordigen de komende vier jaar is daarmee begonnen.

Tijdens diezelfde bijeenkomst in de Hoendrik stonden ook verschillende politieke partijen hun mannetje/vrouwtje. Ze kregen 1 minuut de tijd om hun standpunt kenbaar te maken. Eén minuut zou toch lang genoeg moeten zijn als je voor of tegen bent. Het uitspreken van ‘voor’ of ‘tegen’ kost immers maar een paar seconden.

Maar daar begint voor mij de keuzestress. Ik krijg geen resoluut antwoord. De antwoorden worden ingepakt in politieke prietpraat. Ze zeggen het één en schrijven het ander. Willen ze zich beter voordoen dan dat ze zijn? Er worden veel woorden gebruikt die een uitweg bieden als de wind straks toch een beetje anders waait.

De keuzestress waait in mijn hoofd nog als een tornado rond. Hoop dat die de komende dagen wat gaat liggen, want woensdag bepaald wel vanuit welke hoek de wind zal gaan waaien de komende jaren.

Wiekie van de Molen